1- خلافهاى پيشين مؤمنان به شرط عدم تکرار و رعايت تقوا در آينده، قابل عفو و بخشش است. لَيْسَ ... جُناحٌ ... إِذا مَا اتَّقَوْا
2- اگر بعد از شنيدن حکم الهى باز هم گناه کنند خداوند بر گناهان قبلى هم مؤاخذه مىکند. لَيْسَ ... جُناحٌ فِيما طَعِمُوا إِذا مَا اتَّقَوْا
3- احسان ونيکوکارى، بالاترين مرحلهى کمال و سبب محبوبيّت نزد خداوند است. کلمهى «أَحْسَنُوا» بعد از آمَنُوا وَ عَمِلُوا ... ثُمَّ اتَّقَوْا ... و به دنبال آن محبوبيّت نزد خداوند مطرح شده است. «وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»