1- آزمايش مؤمنان، يک سنّت قطعى پروردگار است. «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّکُمُ» (حرف «لام» و فعل مضارع و نون تأکيد، نشانهى قطعى بودن است)
2- خداترسى آنجا آشکار مىشود که زمينهى گناه فراهم باشد و انسان خطا نکند.
«تَنالُهُ أَيْدِيکُمْ»
3- نعمتهاى در دسترس، وسيلهى آزمايشند. لَيَبْلُوَنَّکُمُ اللَّهُ بِشَيْءٍ ... تَنالُهُ أَيْدِيکُمْ
4- هر چيزى که دست ما به آن مىرسد، رزق و حلال نيست. «تَنالُهُ أَيْدِيکُمْ»
5- ملاک تقوا، خوف باطنى است، نه تنها حياى ظاهرى. «يَخافُهُ بِالْغَيْبِ»
6- تکليف و مسئوليّت، بعد از ابلاغ است. «بَعْدَ ذلِکَ»
7- حاجىکه فرسنگها در بيابانها به عشق حقّ مىرود، گاهى يک شکارکوچک او را از پا در مىآورد و به نافرمانى مىکشد که نتيجهى آن عذاب الهى است.
«فَمَنِ اعْتَدى بَعْدَ ذلِکَ فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ»