آخرين حرف يهوديان اين بود که اگر پيامبرى از بنى‌اسرائيل نباشد، به او ايمان نمى‌آوريم و تنها کتابى را که بر خودمان نازل شده باشد، قبول داريم.
قرآن چند نمونه از دروغهاى آنها را بيان مى‌کند: نمونه اوّل در آيه قبل بود که فرمود: شما اگر در اين ادّعا راستگو هستيد، پس چرا به موسى پشت کرده و به سراغ گوساله پرستى رفتيد؟! نمونه دوّم همين آيه است که مى‌فرمايد: از شما پيمان گرفتيم و کوه طور را بالاى سر شما قرار داديم و گفتيم: با کمال قدرت قوانين آسمانى تورات را بگيريد و گوش داده و عمل کنيد، امّا شما گفتيد: ما قوانين را مى‌شنويم، ولى عمل نمى‌کنيم. حال اگر به قرآن و پيامبر اسلام ايمان نمى‌آوريد به اين بهانه که محمد صلى الله عليه و آله از ما نيست و قرآن بر بنى‌اسرائيل نازل نشده است، پس چرا با موسى و تورات او آنچنان برخورد کرديد؟!
قرآن راز عدم اعتقاد آنان را چنين بيان مى‌کند: آنها به خاطر کفرشان، دلهايشان از علاقه به گوساله سيراب شده و جايى براى تفکّر و ايمان نمانده بود.
اگر بنى‌اسرائيل در ادّعايشان صادق هستند که هر چه بر ما نازل شود به آن ايمان مى‌آوريم، پس اين جنايت را که در پرونده‌ى آنان هست، چگونه توجيه مى‌کنند؟ آيا گوساله پرستى، پيامبرکشى و پيمان‌شکنى، جزو ايمان است؟!