بنى‌اسرائيل، ادّعاهاى دروغين و خيال پردازى‌هاى فراوانى داشتند، از جمله:
* ما فرزندان و محبوبان خدا هستيم. «نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ» «2»
* کسى وارد بهشت نمى‌شود مگر آنکه يهودى باشد. «لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ کانَ هُوداً» «3»
* آتش دوزخ، جز چند روزى به ما اصابت نمى‌کند. «لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُودَةً» «4»
اين آيه، همه‌ى اين بافته‌هاى خيالى وموهومات فکرى آنها را ردّ کرده و مى‌فرمايد: اگر اين ادّعاهاى شما درست باشد و به اين حرف‌ها ايمان داشته باشيد، ديگر نبايد از مرگ بترسيد واز آن فرار کنيد، بلکه بايد آرزوى مرگ کنيد تا به بهشت وارد شود!
اولياى خدا، نه تنها از مرگ نمى‌ترسند، بلکه اشتياق به مرگ نيز دارند. همان گونه که امام على عليه السلام مى‌فرمايد: «واللَّه لابن ابى‌طالب آنس بالموت من الطفل بثدى امّه» «5» به خدا سوگند علاقه فرزند ابوطالب به مرگ، از علاقه طفل شيرخوار به سينه مادرش بيشتر است.
آرى، بايد بگونه‌اى زندگى کنيم که هر لحظه آماده مرگ باشيم. «6»
«1». چنانکه گفته‌اند: «حب الشئ يعمى و يصم» دوستدارى چيزى، انسان را کور وکر مى‌کند. يعنى انسان ديگر حاضر نيست عيب‌هاى آنرا ببيند ويا بشنود.
«2». مائده، 18.
«3». بقره، 111.
«4». بقره، 80.
«5». نهج‌البلاغه، خطبه 5.
«6». مرگ، همانند سفر است. راننده در صورتى از سفر مى‌ترسد که يا راه را نمى‌شناسد، يا بنزين ندارد يا تخلّف نموده است، يا جنس قاچاق حمل مى‌کند و يا در مقصد، محل سکونت ندارد. در حالى که مؤمن واقعى، راه را مى‌داند؛ «إِلَيْهِ الْمَصِيرُ»* سوخت بين راه دارد؛ «عَمِلَ صالِحاً»* تخلّفاتش را با توبه جبران کرده است، جنس قاچاق يعنى عمل خلاف ندارد و محل سکونتش را نيز مى‌داند؛ «جَنَّةُ الْمَأْوى» و لذا نمى‌ترسد.
جلد 1 - صفحه 163