قرب به خداوند بايد از راه‌هاى صحيح و معقول باشد. با هر نذرى يا از هر راهى نمى‌توان به خدا نزديک شد.
مردم جاهلى مى‌پنداشتند با رها کردن حيوانات ياد شده، به خدا يا بتان نزديک مى‌شوند.
نظير اين احترام به حيوانات را هنوز در کشور هند درباره‌ى گاو مشاهده مى‌کنيم.
رها کردن و بلا استفاده گذاردن حيوان جايز نيست، چه رسد به رها شدن انسان.
در روايت آمده است: «بحيرة» به شترى مى‌گويند که پنج شکم زاييده باشد، اگر پنجمى ماده بود، گوشش را چاک مى‌زدند و خوردن گوشت آن را حرام مى‌دانستند. «1»
امام صادق عليه السلام فرمود: «در زمان جاهليت اگر شتر دو قلو مى‌زاييد مى‌گفتند: «وصيلة» و ذبح و خوردن گوشت آن شتر را حرام مى‌دانستند و اگر شتر ده شکم مى‌زاييد مى‌گفتند:
«سائبة» است و در اين صورت سوار شدن و خوردنش را حرام مى‌دانستند و «حام»، شترى بود که به عنوان «فحل» از آن استفاده مى‌کردند که ذبح آن را نيز حلال نمى‌دانستند». «2»
«1». وسائل، ج 25، ص 61.
«2». وسائل، ج 25، ص 61.
جلد 2 - صفحه 383