نکته‌های تفسیر نور

مسلمانى به نام «ابن ابى ماريه» همراه دو مسيحى به نام‌هاى تميم و عدى که برادر بودند، به سفر تجارى رفتند. مسلمان بيمار شد، وصيّت نامه‌اى نوشت و آن را ميان وسايل خود جلد 2 - صفحه 387 پنهان کرد و اموال خود را به آن دو مسيحى داد که به وارثان بدهند. پس از مرگش، آن دو نفر در ميان اثاثيه‌ى او اجناس گرانبهايى ديده و برداشتند، پس از مراجعت به مدينه، باقى آنها را به وارثان دادند. ورثه، وصيت‌نامه را در ميان وسايل ديدند که صورت همه‌ى اثاثيه در آن ثبت شده بود. چون مطالبه کردند، آن دو مسيحى انکار کردند، شکايت را نزد پيامبر بردند، در اين هنگام بود که آيه‌ى فوق نازل شد. «1» طبق حديثى از اصول کافى، پيامبر از آن دو سوگند گرفت و تبرئه‌شان کرد؛ ولى چون دروغشان از طريق نامه کشف شد، حضرت بار ديگر آن دو را احضار کرد. وارثان سوگند ياد کردند که اجناس ديگرى هم بوده و آنها را پس گرفتند. «2»