کلمهى «عثور» به معناى آگاهى بدون تجسّس است. «1»
مخفى نماند که گواهى و سوگند اولياى ميّت، بر اساس اطلاعى است که از قبل، دربارهى اموال او هنگام سفر يا غير سفر داشتهاند.
براى کلمه «اوليان» در آيه دو معنا مىتوان کرد:
الف: دو نفر وارث که گواهى بر ضررشان داده شده ولى بخاطر وارث بودن به ميّت نزديکتر و اولى هستند.
ب: مراد همان دو گواهى هستند که ميّت از آنان درخواست گواه شدن کرده و لحظه مرگ حاضر بودهاند و به خاطر همين حضور يا درخواست، اولويّت پيدا کردهاند. بنابراين ترجمه چنين مىشود: اگر معلوم شد که دو نفر اوّل مرتکب گناه شدند پس دو نفر ديگر به جاى آنان به گواهى دادن قيام کنند که آن دو نفر از کسانى باشند که دو شاهد نخست عليه آنان مرتکب گناه شدهاند.
شهادت و گواهى بايد از هر دو نفر و با اسم مبارک اللَّه باشد و محتواى سوگند همان باشد که در آيه آمده است که اولًا سوگند ما راست است و ما قصد تجاوز به حقوق مردم را نداريم ثانياً اگر سوگند ما دروغ بود اقرار به ستمگرى خود داريم.