1- ياد الطاف خدا به اوليايش، مايه‌ى دلگرمى براى رهروان حقّ است. «إِذْ»
2- زن به مقامى مى‌رسد که دوش به دوش پيامبر مطرح مى‌شود. «عَلَيْکَ وَ عَلى والِدَتِکَ»، بلکه يک زن و فرزند پيامبرش، با هم يک آيه شمرده مى‌شوند. «وَ جَعَلْناها وَ ابْنَها آيَةً» «3»
3- حضرت عيسى، با تکلّم در گهواره، هم نبوّت خويش و هم عفت و عصمت مادرش را ثابت کرد. «تُکَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ»
4- سخنان عيسى در گهواره نمايى از وحى بود. أَيَّدْتُکَ بِرُوحِ الْقُدُسِ تُکَلِّمُ ...
5- اراده‌ى الهى، نياز به تجربه، قدرت و گذشت زمان را حل مى‌کند و حضرت عيسى، بدون تجربه و تمرين و صرف زمان، در کودکى همان حرف‌هاى صحيح را مى‌گويد که در پيرى مى‌زند، نه حرف کودکانه. «فِي الْمَهْدِ وَ کَهْلًا»
6- پيامبران، هم بايد علم داشته باشند «الْکِتابَ»، هم بينش «الْحِکْمَةَ»، هم گفته‌هاى پيشينيان را بدانند «التَّوْراةَ» و هم پيام جديد داشته باشند. «الْإِنْجِيلَ»
«1». آل‌عمران، 42- 45.
«2». تفسير نورالثقلين.
«3». انبياء، 91.
جلد 2 - صفحه 394
7- تعبير آفرينش وخلق، به غير خدا هم نسبت داده مى‌شود. «إِذْ تَخْلُقُ»
8- اذن خداوند، مجوّز ساختن مجسّمه پرندگان بوده است. «تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ کَهَيْئَةِ الطَّيْرِ بِإِذْنِي»
9- اولياى خاص خدا، ولايت تکوينى دارند. (جملات «تَخْلُقُ، فَتَنْفُخُ، تُبْرِئُ تُخْرِجُ» به حضرت عيسى خطاب شده است).
10- در اعجاز عيسى عليه السلام، هم نفس مسيحايى او و هم هنر مجسمه ساختن نقش داشته است. کَهَيْئَةِ الطَّيْرِ ... فَتَنْفُخُ
11- نفس مسيحايى، جماد را پرواز داد، ولى دلهاى بنى‌اسرائيل را نه. «فَتَنْفُخُ فِيها فَتَکُونُ طَيْراً»
12- آنجا که خطر شرک زياد است، تکرار توحيد لازم است. (تکرار تَخْلُقُ ... بِإِذْنِي ... تُبْرِئُ ... بِإِذْنِي ... تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي
13- وقتى خداوند، قدرت احياگرى و شفا دادن را به انبيا مى‌دهد، توسّل و استمداد مردم نيز بايد جايز باشد. تَخْلُقُ مِنَ الطِّينِ ... فَتَکُونُ طَيْراً بِإِذْنِي وَ تُبْرِئُ الْأَکْمَهَ وَ الْأَبْرَصَ بِإِذْنِي وَ إِذْ تُخْرِجُ الْمَوْتى بِإِذْنِي (مگر مى‌شود خداوند به کسى قدرت بدهد، امّا مردم را از توجّه به آن منع کند؟!)
14- زنده شدن مردگان و «رجعت»، در همين دنيا صورت گرفته است. «تُخْرِجُ الْمَوْتى»
15- سوء قصد بنى‌اسرائيل به حضرت عيسى عليه السلام، از سوى خدا دفع شد. «کَفَفْتُ بَنِي إِسْرائِيلَ عَنْکَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 395