1- گاهى خداوند به دل‌هاى آماده الهام مى‌کند. «أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ»
ِي وَ بِرَسُولِي»
3- وقتى هدايت، باطنى و الهى شد، عميق و سريع اثر مى‌کند. أَوْحَيْتُ ... قالُوا آمَنَّا
4- ارشاد بدون نورالهى از درون، يا بى اثر، يا کم‌اثر يا ناپايدار است. أَوْحَيْتُ ... آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ
5- الهامات الهى به مردم، در مسير تأييد وحى انبياست، نه در برابر آنها.
أَوْحَيْتُ ... آمِنُوا بِي وَ بِرَسُولِي
6- نشان ايمان باطنى، اظهار و اقرار زبانى است، آن گونه که ايمان قلبى، پشتوانه‌ى شعارهاى ظاهرى است. «وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ»
«1». تفسير نورالثقلين.
«2». تفسير نورالثقلين.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 396