نترسيدن از مرگ، نشانه‌ى صدق ويقين است. وقتى مرگ از راه مى‌رسد شوخى‌ها، تعارفات و خيالات مى‌گريزند، تنها انسان مى‌ماند و اعمال او. در لحظه‌ى مرگ، انسان باور مى‌کند که متاع دنيا کم است و آخرت بهتر وباقى است. در لحظه مرگ، انسان باور مى‌کند که دنيا غنچه‌اى است که براى هيچکس شکفته نمى‌شود و دوستان دنيوى مگسانند دور شيرينى. انسان اگر به مرتبه يقين برسد، هرچه به مرگ نزديک‌تر مى‌شود، احساس قرب ووصول به لقا وديدار الهى مى‌کند. به همين دليل حضرت على عليه السلام وقتى ضربه‌ى شمشير را بر فرق خود احساس کرد فرمود: «فُزتُ و ربّ الکعبة» قسم به پروردگار کعبه رستگار شدم.
امام حسين عليه السلام در کربلا هر چه به زمان شهادت نزديک مى‌شد، صورتش برافروخته و شکوفاتر مى‌گرديد، و وقتى در شب آخر از يارانش پرسيدند: مرگ نزد شما چگونه است؟
جلد 1 - صفحه 164
جملاتى را در جواب عرضه داشتند که نشان دهنده‌ى يقين آنان به حقّانيّت راهشان بود، آنها مرگ را شيرين مى‌دانستند و حتّى برخى از آنان در همان شب آخر با يکديگر مزاح مى‌کردند.