در شأن نزول اين آيه آمده است: ابوسفيان، وليد بن مغيره، عتبه، شيبه و نضربن حارث، در کنار کعبه به تلاوت قرآن پيامبر گوش مى‌دادند، به نضر گفتند: چه مى‌خواند؟ گفت: به خداى کعبه نمى‌فهمم چه مى‌خواند، ولى چيزى جز افسانه و داستان‌هاى پيشينيان نيست، من مشابه اين داستان‌ها را براى شما گفته‌ام. سپس اين آيه نازل شد.
«أَکِنَّةً» جمع «کن» يا «کنان» به معناى پرده است. «وقر» به معناى سنگينى و «أساطير» جمع «اسطوره» به معناى مطالب پى در پى و خيالى است که شنيدن آن جاذبه دارد.
پرده‌افکنى بر دل وسنگينى گوش، به خاطر روحيّه‌ى لجاجت مشرکان است. قرآن مى‌فرمايد: «فَلَمَّا زاغُوا أَزاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ» «1»
از اين‌که در آيه‌ى قبل، سخن از مشرکان بود؛ ولى در اين آيه درباره همان گروه تعبير به «الَّذِينَ کَفَرُوا» نموده است معلوم مى‌شود مشرکان همان کفّارند.