تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْکَ وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَکِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ يَرَوْا کُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها حَتَّى إِذا جاؤُکَ يُجادِلُونَکَ يَقُولُ الَّذِينَ کَفَرُوا إِنْ هذا إِلاَّ أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ «25»
جلد 2 صفحه 310
ترجمه
و از ايشان کسى است که گوش ميدارد بسوى تو و قرار داديم بر دلهاشان پرده‌ها که مبادا بفهمند آنرا و در گوشهاشان سنگينى و اگر به بينند هر معجزه را ايمان نمى‌آورند بآن تا آنکه چون آيند نزد تو که مجادله نمايند با تو ميگويند آنانکه کافر شدند نيست اين مگر افسانه پيشينيان.
تفسير
گفته‌اند در شأن جمعى از مشرکين قريش نازل شده است و اکنّه جمع کنان بمعنى روپوش است و ان يفقهوه بتأويل کراهه ان يفقهوه است و کنايه از عدم تأثير قرآن در قلوب آنها است چنانچه سنگينى گوششان هم کنايه از آنست که از شنيدنش کراهت دارند و بخرجشان نميرود و قبول نمى‌کنند و عدم ايمانشان با ظهور معجزات و آيات بيّنات براى فرط عناد و لجاج و استبدادشان در تقليد است علاوه بر اينها بصرف عدم قبول اکتفا نميکنند بلکه مى‌آيند براى جدال و خصومت و ميگويند در باره کلام سبحانى که اعلى و اصدق و امتن از هر کلامى است که از خرافات پيشينيان است و اين نهايت تکذيب است و ناشى از کورى و کرى و بى‌بصرى و بصيرتى است ..