1- کسى که قيامت را نپذيرد، هستى خود را با دنياى فانى معامله کرده و اين بزرگترين خسارت است. «قَدْ خَسِرَ»
«1». تفسير اطيبالبيان.
«2». تفسير نورالثقلين.
جلد 2 - صفحه 441
2- قيامت، ناگهانى فرا مىرسد و کسى از زمان آن آگاه نيست، پس بايد هميشه آماده بود. «جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً»
3- روز قيامت، روز حسرت است. «يا حَسْرَتَنا»
4- اعتراف و حسرت، نشانهى آزادى انسان در عمل است زيرا مىتوانست خوب عمل کند و نکرد. «يا حَسْرَتَنا»
5- قيامت روز حسرت و افسوس خوردن است، امّا حسرتها در آن روز بىنتيجه است. قالُوا يا حَسْرَتَنا ... وَ هُمْ يَحْمِلُونَ ...
6- گناهان، در قيامت تجسّم يافته و بر انسان بار مىشوند. «يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ»
7- تکذيب يا فراموشى قيامت، سبب ارتکاب گناهانى است که در قيامت، وزر و وبال انسان مىگردد. «کَذَّبُوا أَوْزارَهُمْ»