پیام‌های تفسیر نور

1- دنيا محورى، فکرى کودکانه و پوچ است. (لهو ولعب معمولًا کار کودکان است و سرگرم شدن به دنيا انسان را از آخرت باز مى‌دارد) «لَهْوٌ وَ لَعِبٌ» 2- راه نجات از حسرت آخرت، فکر و تعقّل است. يا حَسْرَتَنا ... أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌ 3- خردمند، فريب دنيا را نمى‌خورد. وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ ... أَ فَلا تَعْقِلُونَ‌ 4- بکار نگرفتن انديشه، زمينه توجّه به دنيا وغفلت از آخرت است. «أَ فَلا تَعْقِلُونَ» 5- غفلت از آخرت، سبب توبيخ است. «أَ فَلا تَعْقِلُونَ» 6- تعقّل و تقوا، ملازم يکديگرند. «يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ»