تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلاَّ لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ (32)
بعد از آن به جهت رد قول کفار و منقصت و مذمت دنيا و مدح عقبى مى‌فرمايد:
وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ: و نيست زندگانى دنيا که ايشان بدان مغرورند مگر بازى کودکان و مشغولى بيخردان، يعنى اعمال دنيويه نيست مگر لعبى و لهوى که ملهى و شاغل مردم است از آنچه منعقب منفعت دائمه و لذت حقيقيه است. وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ: و هر آينه سراى آخرت بهتر است براى کسانى که پرهيزکارى کنند، زيرا آخرت باقى، و لذات آن خالص از شوائب و نوائب و آفات، و ايمن از بيم زوال و عاهات است به خلاف دنيا که عزت آن منتهى به ذلت، و دولت آن مبدل به نکبت، و نعمت آن مغيّر به نقمت، و عيش آن منقص خواهد شد. أَ فَلا تَعْقِلُونَ: آيا پس چرا تعقل نمى‌کنند. حفص و نافع و ابن عامر به خطاب مى‌خوانند، يعنى آيا تعقل نمى‌کنيد تا بر شما واضح
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 255
شود کدام از اين دو سرا بهتر است تا از شهوت فانيه دنيويه منزه شويد و در تحصيل اسباب موصله به نعيم باقيه اخرويه جد و جهد نمائيد. آيه شريفه تسليه است براى فقرا به آنچه حرام شده بر آنها از متاع دنيا، و تقريع است نسبت به اغنيا وقتى که مغرور به حطام دنيا و غافل شوند از عقبى.
امير المؤمنين عليه السّلام در ذيل خطبه‌اى فرمايد: باشيد از دنيا پرهيز کنندگان از آنچه نهى فرموده شما را از آن، و باشيد شما بسوى آخرت شيفتگان، و پست مسازيد کسى را که بلند گردانيد او را تقوى و بلند مرتبه مپنداريد کسى را که بلند گردانيد او را دنيا، و فريفته نشويد به زخارف دنيا؛ و نشنويد به سمع قبول، گوينده مدح او و کشف کننده زينت او را (که نفس و شيطان است)؛ و اجابت منمائيد آواز کننده دنيا را، و روشنى مجوئيد به روشنى دنيا، و پيروى منمائيد انديشه‌هائى را که هاديند به وجوه تحصيل متاع دنيا و زينت آن، و در فتنه ميفتيد به چيزهاى نفيس دنيا. «1»