«کلمات»، به معناى سنّت‌هاى الهى است: «وَ لَقَدْ سَبَقَتْ کَلِمَتُنا لِعِبادِنَا الْمُرْسَلِينَ إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنْصُورُونَ وَ إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ» «1»
تاريخ، سرچشمه ومنبعى پذيرفته شده براى شناخت حوادث است. از صبر انبياى پيشين و نابودى اقوامى چون قوم هود وصالح ولوط و ... که تکذيب کردند، بايد عبرت گرفت، سنّت و برنامه الهى، فرستادن رسولان وآزادى مردم در انتخاب است. کافران را به کيفر مى‌رساند و رسولان را در راه دعوت، امداد مى‌کند.
در آيات متعدّدى خداوند يارى و پيروزى رهبران و مؤمنان صابر را بر خود لازم دانسته است از جمله:
* «کَتَبَ اللَّهُ لَأَغْلِبَنَّ أَنَا وَ رُسُلِي» «2»
* «وَ کانَ حَقًّا عَلَيْنا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ» «3»
* «إِنَّا لَنَنْصُرُ رُسُلَنا» «4»
* «وَ لَيَنْصُرَنَّ اللَّهُ مَنْ يَنْصُرُهُ» «5»
«1». صافّات، 171- 173.
«2». مجادله، 21.
«3». روم، 47.
«4». غافر، 51.
«5». حج، 40.
جلد 2 - صفحه 445