تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ (41) بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ‌: بلکه ذات احديت اللّه را بخوانيد و تضرع جز بدرگاه کبريائى او نبريد به جهت کشف عذاب‌ فَيَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ‌: پس ببرد و رفع کند از شما در دنيا آنچه او را مى‌خوانيد به کشف و دفع آن‌ إِنْ شاءَ: اگر بخواهد و حکمت سبحانى مقتضى آن کشف باشد وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ‌: و فراموش و ترک کنيد در وقت دعاء شرکاء را، يعنى الهه خود را بگذاريد، و در وقت عذاب متوجه خدا شويد و طلب کشف از او سبحانه نمائيد، نه از بتان؛ چه در عقول مرکوز است ذات بى‌زوال اللّه قادر باشد بر کشف ضرّ نه غير او، يا از شدت عذاب و هول اصنام و غير را فراموش کنيد و او را بخوانيد. پس چون در وقت محنت آجل و عاجل متوجه خدا شويد، چرا در وقت راحت و آسايش غير او را ستايش و پرستش کنيد. تتمه- آيه شريفه سرزنش نموده کافران و مشرکان را تا متنبه شده، بدانند که ايشان در عبادت اصنام خطا کننده و گمراهند. بنابر اين هر که غير خدا را تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 268 ستايش و در کشف ضرّ به غير او و مقربان درگاه او متوسل شود، گمراه باشد.