تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَکْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِکُونَ (41)
ترجمه
بلکه او را ميخوانيد پس دفع مى‌کند آنچه را ميخوانيد براى آن اگر بخواهد و فراموش مينمائيد آنچه را شريک قرار مى‌دهيد.
تفسير
پس از پرسش و سؤالى که در آيه قبل بيان شد خداوند منتظر جواب آنها نشده است براى آنکه مبادا از باب جهل يا لجاج جوابى بگويند که حق نباشد و حق را خود صريحا بيان فرموده است که در آن حال غير خدا را در نظر نداريد و فقط متوجه بحق ميباشيد و اگر خدا بخواهد اجابت ميفرمايد و دفع عذاب را از شما مينمايد چون ميدانيد غير خدا قادر بر دفع بلا نيست بارتکاز عقلى که بيان شد و فراموش ميکنيد بتان
جلد 2 صفحه 320
خودتان را براى آنکه باطنا اعتنا و اعتقاد بآنها نداريد يا آنکه از ترس همه چيز را فراموش مى‌کنيد غير از خدا را که فراموش نميشود مگر در موقع شهوت و غضب که در آن حال شدّت از شما سلب شده است ..