تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ أَ رَأَيْتَکُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُ اللَّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَکُ إِلاَّ الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ (47)
بعد از تصريف آيات و ظهور آن:
قُلْ أَ رَأَيْتَکُمْ إِنْ أَتاکُمْ عَذابُ اللَّهِ: بگو اى کافران چه مى‌بينيد و چه
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 274
مى‌کنيد اگر بيايد به شما عذاب الهى در دنيا بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً: ناگهان و بى‌مقدمه‌اى که شما را بر آن آگاه کند، يا آشکارا و علانيه که علامت نزول آن ظاهر گردد. يا «بغتة» آنست که شب فرود آيد و «جهرة» آنکه در روز واقع شود. عياشى از حضرت صادق عليه السّلام: اخذ بنى اميّة بغتة و يؤخذ بنى العبّاس جهرة «1».
هَلْ يُهْلَکُ إِلَّا الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ: هلاک نشوند مگر قومى که مشرکانند (مراد بر هلاکت سخط و تعذيب است و لهذا صحيح است استثناء مفرغ از آن) و جايز است هلاکت مؤمن با اطفال مطلقا به شآمت کفار، چه هلاک آنها نه بر وجه سخط است، بلکه حکمت در هلاکت ايشان، رسيدن به درجه عظمى است که بدون هلاک از آن محرومند؛ و در حقيقت عذاب عذبست زيرا راحت ابدى را دريابد.