تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما کانُوا يَفْسُقُونَ (49)
وَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا: و آن کسانى که تکذيب کردند آيات ما را يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ: برسد ايشان را عذاب بِما کانُوا يَفْسُقُونَ: به جهت آنکه بيرون رفتند از دائره تصديق و اطاعت.
تنبيه- آيه شريفه دال است بر آنکه بعثت انبياء به جهت ما، اتمام حجت است تا مبشر باشند نسبت به مطيعين و ترساننده نسبت به عاصين. حضرت صادق عليه السّلام فرمايد: بدانيد بدرستى که خداى متعال امر فرموده و نهى نموده به جهت آنکه اطاعت کنيد او را در آنچه امر فرموده به آن، و باز ايستيد از آنچه نهى نموده. پس هر که متابعت نمايد امر او را، به تحقيق اطاعت او کرده و درک نموده تمام خيراتى را که نزد الهى است. و هر که منتهى نشود از منهيات الهى، بتحقيق عصيان کرده او را پس اگر بميرد بر معصيت خدا، بى‌اندازد او را حضرت قهار به رو در آتش. و بدانيد که نيست بين خدا و هيچيک از خلق او ملک مقرب و نبىّ مرسل و غير ايشان از مخلوقات، تماما، مگر طاعت ايشان خداى را. پس جديت نمائيد در طاعت الهى اگر مى‌خواهيد مؤمن باشيد از روى حق و حقيقت. «1»