تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) وَ أَنْذِرْ بِهِ الَّذِينَ يَخافُونَ أَنْ يُحْشَرُوا إِلى‌ رَبِّهِمْ لَيْسَ لَهُمْ مِنْ دُونِهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ (51) ترجمه‌ و بترسان بآن آنانکه ميترسند که محشور شوند بسوى پروردگارشان که نيست جز آن براى ايشان ناصرى و نه شفاعت کننده باشد که ايشان بپرهيزند. تفسير انذار و تخويف نسبت بکسانى مفيد است که معتقد بمعاد باشند يا اقلّا احتمال آنرا بدهند و قدر مشترک انتظار وقوع آن است اما کسانيکه معتقد باشند بآنکه معادى نيست انذار نسبت بآنها فائده ندارد و چيزيکه بآن انذار مى‌شود قرآن است که به پيغمبر (ص) وحى شده و در آيه قبل باين عنوان ذکر گرديده است و مشتمل بر وعد و وعيد است که انذار بآن حاصل ميشود و ناصر و شفيع در دنيا و آخرت منحصر بآنست چون شفاعت و نصرت انبيا و اولياء هم ببرکت وحى الهى است که خلق را هدايت بتوسل بايشان نموده است و نتيجه کليّه پرهيزکارى است که موجب نجات ابدى است چنانچه در مجمع از حضرت صادق (ع) روايت نموده است که انذار کن بقرآن آن کسانيرا که اميدوارند و اصل بپروردگارشان شوند و ترغيب نما ايشان را بچيزى که نزد او است پس همانا قرآن شفاعت کننده است که شفاعت آن‌ جلد 2 صفحه 325 پذيرفته مى‌شود و محتمل است ضمير من دونه راجع بربّ باشد و انحصار اعانت و شفاعت بحق بمناسبت آنست که قوّه اعانت از او است و اذن شفاعت از آن او و اللّه اعلم ..