تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ إِنِّي عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ کَذَّبْتُمْ بِهِ ما عِنْدِي ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَّ وَ هُوَ خَيْرُ الْفاصِلِينَ (57)
شأن نزول «2»- مروى است که نضر بن حرث و رؤساى قريش گفتند: اى پيغمبر، تا چند ما را به عذاب الهى تهديد و تخويف کنى، آنچه از عقوبت مى‌توانى به ما برسان، و بيش از اين ما را مترسان؛ آيه شريفه نازل شد:
قُلْ إِنِّي عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي: بگو اى پيغمبر، من بر حجت و دليلى باشم روشن که به من آمده از جانب پروردگار من، و آن قرآن است و يا وحى و يا حجج عقليه و يا هر چيزى که فاصل است ميان حق و باطل و يا دلالت واضحه از معرفت پروردگار خود. اين تنبيه است بر آنچه لازم و واجب الاتباع است بعد از تبيين آنچه جايز نيست اتباع آن از شرک وَ کَذَّبْتُمْ بِهِ: و شما تکذيب مى‌کنيد آن
«1» نهج البلاغه، خطبه 28 و 42.
«2» مجمع البيان ج 2 ص 310.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 287
دليل را يا تکذيب مى‌کنيد به پروردگار من که غير را بر او شريک مى‌سازيد ما عِنْدِي ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ: نيست نزد من آنچه شما بدان عجله مى‌نمائيد، يعنى عذابى که به آن استعجال مى‌کنيد نزد من نيست، بلکه در يد قدرت و اراده پروردگار من است. إِنِ الْحُکْمُ إِلَّا لِلَّهِ يَقُصُّ الْحَقَ: نيست حکم در تعجيل و تأخير عذاب مگر خاصه ذات الهى، پيروى و متابعت مى‌کند حق را و از آن تجاوز نکند. ابو عمرو و ابن عامر و حمزه و کسائى «يقضى» قرائت کرده‌اند، يعنى حکم فرمايد خداى تعالى به حق در هر چه اقتضا کند تعجيل و تأخير را وَ هُوَ خَيْرُ الْفاصِلِينَ: و ذات سبحانى بهترين حکم کنندگان و بيان نمايندگان حق از باطل است.