تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ لَوْ أَنَّ عِنْدِي ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ لَقُضِيَ الْأَمْرُ بَيْنِي وَ بَيْنَکُمْ وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِالظَّالِمِينَ (58)
قُلْ لَوْ أَنَّ عِنْدِي ما تَسْتَعْجِلُونَ بِهِ: بگو اى پيغمبر اگر در تحت قدرت و مکنت من بودى، آنچه عجله مى‌کنيد به آن از عذاب و عقوبت لَقُضِيَ الْأَمْرُ بَيْنِي وَ بَيْنَکُمْ: هر آينه گذشته بود کار ميان من و شما، يعنى شما را هلاک کرده بودم به تعجيل جهت فرط غضب و خشم من بر شما، و لکن امر به يد قدرت الهى است. وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِالظَّالِمِينَ: و خداى تعالى داناتر است به ستمکاران و وقت عذاب نمودن ايشان. اين استدراک است، گوئيا فرمايد: و لکن امر عذاب ايشان منتهى به حق تعالى و او اعلم است به کسى که سزاوار مؤاخذه و به کسى که سزاوار اهمال است، يعنى حضرت حق، به علم ازلى مى‌داند که را، تعجيل عذاب بايد کرد، و که را مهلت بايد داد؛ چه مصلحت و حکمت به او تعلق دارد.
تنبيه- آيه شريفه دليل است بر آنکه حق تعالى به جهت نوعى مصلحت،
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 288
تأخير عذاب کفار فرمايد که آن، ايمان خود آنها يا اولاد آنها باشد، بلکه اگر طبقه هفتم مؤمنى بوجود آيد، او را مهلت دهد، و غير آن از مصالح؛ پس او مدبر امور است بر حسب مصلحت و حکمت.