کلمهى «تَضرُّع» به معناى دعاى آشکار و کلمهى «خُفْيَةً» به معناى دعاى پنهان است.
پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله فرمودند: بهترين دعا، دعاى با صداى آهسته و خُفيه است و از جمعى که با صداى بلند دعا مىخواندند، انتقاد کرد و فرمود: خداوند شنوا و نزديک است. «1»
در آيهى 12 سورهى يونس نيز آمده است: انسان هنگام خطر، به ياد خدا مىافتد و او را مىخواند، امّا «فَلَمَّا کَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ مَرَّ کَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى ضُرٍّ مَسَّهُ» 10: 12 همين که مشکلش حل شد، سرش را پايين انداخته و مىرود، گويا ما را اصلًا صدا نزده است.
شدايد براى انسان، چهار حالت به وجود مىآورد: احساس نياز، تضرّع، اخلاص و التزام به شکرگزارى. آرى، شدايد و سختىها و قطع شدن اسباب مادّى، روح خداجويى را شکوفا مىکند و انسان در مشکلات، دست خدا را مىبيند.
«1». تفسير نورالثقلين.
جلد 2 - صفحه 480