تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ ذَرِ الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَعِباً وَ لَهْواً وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ ذَکِّرْ بِهِ أَنْ تُبْسَلَ نَفْسٌ بِما کَسَبَتْ لَيْسَ لَها مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيٌّ وَ لا شَفِيعٌ وَ إِنْ تَعْدِلْ کُلَّ عَدْلٍ لا يُؤْخَذْ مِنْها أُولئِکَ الَّذِينَ أُبْسِلُوا بِما کَسَبُوا لَهُمْ شَرابٌ مِنْ حَمِيمٍ وَ عَذابٌ أَلِيمٌ بِما کانُوا يَکْفُرُونَ «70»
و کسانى را که دين خود را به بازى و سرگرمى گرفتند و زندگى دنيا مغرورشان کرده است، رها کن و به وسيله‌ى قرآن پندشان ده تا مبادا به کيفر آنچه کسب کرده‌اند به هلاکت افتند، در حالى که جز خدا هيچ ياور و شفيعى ندارند، و اگر (انسان در آن روز) هرگونه عوضى (براى کيفر) بپردازد از او پذيرفته نمى‌شود، آنان کسانى هستند که به سزاى آنچه کسب کرده‌اند به هلاکت افتادند براى آنان شرابى از آب سوزان و عذابى دردناک به کيفر کفر شان خواهد بود.
جلد 2 - صفحه 487