1- آفرينش، حکيمانه و هدفدار است. «بِالْحَقِّ» البتّه به اين نکته در آيات متعدّدى اشاره شده است، از جمله: «وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا» «2»
2- براى ارادهى خداوند، هيچ مانعى نيست. «کُنْ فَيَکُونُ»
3- غيب و شهود، نهان و آشکار، براى خداوند يکسان است. «عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ»
4- مبناى حکومت الهى بر حکمت و علم است. لَهُ الْمُلْکُ ... وَ هُوَ الْحَکِيمُ الْخَبِيرُ
5- در قيامت، جلوه و نمود قدرت الهى بر همه آشکار مىشود، چون آنجا اسباب و وسائل کارساز نيست. «لَهُ الْمُلْکُ»
«1». معانىالاخبار، ص 146.
«2». ص، 27.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 491