1- خويشاوندى، مانع نهى از منکر نيست. إِذْ قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ ...
«1». بقره، 133.
«2». بحار، ج 16، ص 364.
«3». ابراهيم، 41.
«4». تفسير الميزان.
«5». توبه، 114.
جلد 2 - صفحه 492
2- ملاک در برخورد، حقّ است نه سنّ و سال. «قالَ إِبْراهِيمُ لِأَبِيهِ»
(حضرت ابراهيم به عموى خود که سن بيشتر داشته، آشکارا حقّ را بيان کرده و هشدار داده است.)
3- در شيوه‌ى دعوت به حق، بايد از بستگان نزديک شروع کرد. «لِأَبِيهِ» و بايد از مسائل اصلى سخن گفت. «أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً آلِهَةً»
4- سابقه‌ى شرک وبت‌پرستى، به پيش از رسالت حضرت ابراهيم بازمى گردد.
«أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً»
5- اکثريّت، سابقه و سنّ، باطل را تبديل به حقّ نمى‌کند و همه جا ارزش نيست.
«أَراکَ وَ قَوْمَکَ فِي ضَلالٍ»
6- بت‌پرستى، انحرافى است که وجدان‌هاى سالم و عقل، از آن انتقاد مى‌کنند.
أَ تَتَّخِذُ أَصْناماً ... ضَلالٍ مُبِينٍ
7- گرچه ابراهيم عليه السلام حليم بود، «إِنَّ إِبْراهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ» «1» و پيامبر بايد حتّى با فرعون هم نرم حرف بزند، ولى لحن برخورد حضرت ابراهيم در اين آيه، به خاطر اصرار عمويش بر کفر بود. «إِنِّي أَراکَ وَ قَوْمَکَ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ»