1- در برخورد با مخالفان، بايد انصاف مراعات شود. در آيه پيشين فرمود: اکثر آنان ايمان نمىآورند، تا حقّ اقلّيّت محفوظ بماند. در اين آيه نيز مىفرمايد:
گروهى از آنان چنيناند، تا همه به يک چشم ديده نشوند. «نَبَذَهُ فَرِيقٌ مِنْهُمْ»
2- علمى که بدان عمل نشود همانند جهل است. به علمايى که علم خود را ناديده گرفته و حقايق را کتمان کردند مىفرمايد: «کَأَنَّهُمْ لا يَعْلَمُونَ»
«1». اين آيه، تسلّى خاطر براى رسول خداست که اين گروه در پيمان شکنى و بهانهگيرى، سابقه طولانى دارند و نبايد از اين لجاجت و بهانهگيرى تعجّب کرد.
تفسير نور(10جلدى)، ج1، ص: 169