1- اهل باطل، تعصّب دارند. «حاجَّهُ قَوْمُهُ» (آن‌گونه که اگر بدهکار را آرام بگذارند طلبکار مى‌شود، قوم منحرف هم به جاى شرم از شرک خود، قد علم کرده احتجاج مى‌کنند)
2- تعصّب و پافشارى اهل باطل، شگفت‌آور است. «أَ تُحاجُّونِّي فِي اللَّهِ»
3- موحّد، حتّى اگر تنها باشد، از مقابله‌ى با جمعيّت نگرانى ندارد. أَ تُحاجُّونِّي فِي اللَّهِ ... وَ لا أَخافُ ...
4- حقّ جويى از انسان است ولى هدايت از خدا. «هَدانِ» (حتّى انبياهم نياز به هدايت الهى دارند)
5- آنکه مشمول هدايت الهى شود، بيم ندارد. «هَدانِ وَ لا أَخافُ»
6- نترسيدن از غير خدا، نشانه‌ى توحيد است. «لا أَخافُ» (مشرکان، حضرت ابراهيم را به خطر و انتقام تهديد مى‌کردند)
7- از ريشه‌هاى شرک، گمان ضرر و ترس از آسيب‌رسانى بت‌ها و طاغوت‌ها مى‌باشد. «لا أَخافُ ما تُشْرِکُونَ» (ترس از بت‌ها، سبب پافشارى و تعصّب بر بت‌پرستى بود)
8- تأثير و نقش هر پديده‌اى وابسته به اراده خداوند است. «لا أَخافُ ما تُشْرِکُونَ بِهِ إِلَّا أَنْ يَشاءَ رَبِّي»
9- ربوبيّت، سزاوار کسى است که احاطه‌ى علمى دارد. «وَسِعَ رَبِّي کُلَّ شَيْ‌ءٍ عِلْماً»
10- حقيقت، امرى فطرى و وجدانى است که براى شناخت آن، تذکّر کافى است.
«أَ فَلا تَتَذَکَّرُونَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 500