اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
الَّذِين‌َ آمَنُوا وَ لَم يَلبِسُوا إِيمانَهُم بِظُلم‌ٍ أُولئِک‌َ لَهُم‌ُ الأَمن‌ُ وَ هُم مُهتَدُون‌َ (82)
کساني که ايمان آوردند و آلوده و ملبس نکردند ايمان خود را بظلم اينها اختصاص دارند بايمني و اينها هدايت شدگانند.
اينکه آيه شريفه فوق آياتيست که نجات و سعادت را منوط فرموده بايمان و عمل صالح بلکه اشاره بمقام عصمت است زيرا ميفرمايد الَّذِين‌َ آمَنُوا بحقيقة ايمان و درجات آن وَ لَم يَلبِسُوا إِيمانَهُم بِظُلم‌ٍ چه ظلم بغير و چه ظلم بنفس و کسي که در تمام عمر يک معصيت از او صادر شده باشد ملبس کرده ايمان خود را بظلم و لو موفّق بتوبه شده باشد و لباس ظلم را از بدن ايمان کنده باشد پس فقط معصومين که آني اينکه لباس را در تن ايمان نپوشيده باشند مشمول اينکه آيه هستند
جلد 7 - صفحه 126
نظير آيه لا يَنال‌ُ عَهدِي الظّالِمِين‌َ بقره آيه 118.
أُولئِک‌َ لَهُم‌ُ الأَمن‌ُ لام اختصاص امنية مخصوص باين طائفه است زيرا غير اينها کساني که يک معصيت از آنها صادر شده اگر خدا او را باين معصيت مؤاخذه کند خلاف عدل نشده بلي مقام تفضل مقام ديگري است حتي اگر موفق بتوبه هم شده باشد زيرا قبولي توبه هم از روي تفضل است اگر قبول نفرمايد خلاف عدل نشده وَ هُم مُهتَدُون‌َ اينها هستند که قبول هدايت کردند و نائل بمقصود شدند
(اشکال و دفع)
اما الاشکال- آنکه مکرر در همين تفسير و در کلم الطيب گفته‌ايم که انبياء و معصومين هم نائل شدن آنها بآن فيوضات الهيه از باب تفضل است نه استحقاق و اما الدفع- فرق است بين ايمني از عذاب و نيل بثواب قطعا کسي که آلوده بمعصيت نشده استحقاق عذاب ندارد و عذاب باو ظلم و خلاف عدل است و لکن نيل بمثوبات از باب تفضل است زيرا تمام عبادت آنها وظيفه عبوديت است و تقابل با نعم الهي نميکند چه رسد استحقاق مثوبت داشته باشند.