پیام‌های تفسیر نور

1- آفت ايمان، ظلم و شرک و به سراغ رهبران غير الهى رفتن است. «آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ» 2- ايمان به تنهايى کافى نيست، تداوم لازم است. «لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ» 3- امنيّت و هدايت واقعى، در سايه‌ى ايمان و پرهيز از شرک است. آمَنُوا ... لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ‌ 4- تا ايمان خالص نباشد، دلهره است. وَ لَمْ يَلْبِسُوا ... بِظُلْمٍ‌ ... لَهُمُ الْأَمْنُ‌ 5- علم و حکمت دو شرط لازم براى تدبير و مديريّت است. «إِنَّ رَبَّکَ حَکِيمٌ عَلِيمٌ» (با توجّه به اين‌که کلمه‌ى «ربّ» در لغت به معناى مدير و مربّى آمده است) 6- موحّدى که با برهان و دليل در برابر انحراف‌هاى جامعه بايستد، داراى درجاتى است. «دَرَجاتٍ» 7- درجات الهى، حکيمانه به افراد داده مى‌شود. نَرْفَعُ دَرَجاتٍ‌ ... حَکِيمٌ‌