تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ تِلْکَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ عَلى قَوْمِهِ نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ إِنَّ رَبَّکَ حَکِيمٌ عَلِيمٌ (83)
«1» مجمع البيان ج 2 ص 327.
«2» اصول کافى، جلد اوّل، کتاب الحجّة، صفحه 413، حديث 3.
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 320
وَ تِلْکَ حُجَّتُنا آتَيْناها إِبْراهِيمَ: و همه آنچه گذشت از احتجاج و استدلال ابراهيم بر قوم، حجت و برهان ما بود که بر وجه خلّت عطا نموديم و ارشاد و القاى آن کرديم در دل او به وسيله توفيق و الطاف عميمه خود عَلى قَوْمِهِ: حجت خود را به ابراهيم عطا کرديم تا بسبب آنها حجت و غلبه نمود بر قوم خود نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ: بلند مى‌گردانيم مراتب هر که را خواهيم در علم و حکمت از مؤمنان، که مصدق وحدانيت ما و مطيع و منقادند امر ما را، و ما تفضيل بعضى از ايشان نمائيم بر بعضى به حسب احوالشان. يعنى هر يک از اهل ايمان را به مراتب عاليه و درجات رفيعه مى‌رسانيم بر قدرى که مستحق‌اند إِنَّ رَبَّکَ حَکِيمٌ عَلِيمٌ: بدرستى که پروردگار تو حکيم است در ترفيع بعضى دون بعضى. عليم است به استحقاق و استعداد هر کس در رفع و خفض او.