تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ (82) تفسير اثنا عشرى، ج‌3، ص: 319 بعد از آن بر سبيل استيناف فرمايد: الَّذِينَ آمَنُوا: آن کسانى که ايمان آوردند و تصديق نمودند به وحدانيت الهى‌ وَ لَمْ يَلْبِسُوا إِيمانَهُمْ بِظُلْمٍ‌: و مخلوط نکردند ايمان خود را به شرک. از سلمان و حذيفه يمانى و ابن مسعود مروى است که چون اين آيه نازل شد، بر صحابه شاق آمد. گفتند: کدام از ما ظالم نيست؟ حضرت فرمود: نيست ظلم آنچه قصد کرده‌ايد، آيا نشنيديد آنچه گفت بنده صالح لقمان: اى پسر من! شرک نياور به خدا به درستى که شرک ظلم بزرگى است. «1» حاصل آنکه مؤمنانى که مخلوط نکردند ايمان خود را به شرک‌ أُولئِکَ لَهُمُ الْأَمْنُ‌: آن گروه مر ايشان راست ايمنى از عذاب‌ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ‌: و ايشانند راه يافتگان به حق. در کتاب کافى- حضرت صادق عليه السّلام در تأويل آيه فرمايد: الّذين امنوا و لم يلبسوا ايمانهم بظلم قال: بما جاء به محمّد من الولاية و لم يخلطوها بولاية فلان و فلان و هو الملبّس بظلم. «2» آن کسانى که ايمان آوردند و مخلوط ننمودند ايمان خود را به ظلم، کسانى‌اند که ايمان آوردند به آنچه آورده حضرت محمّد صلّى اللّه عليه و آله از ولايت، و مخلوط نکردند آن را به ولايت فلان و فلان و اگر چنين کرد پس او ملبس به ظلم مى‌باشد.