1- پيروى از هدايت پيامبران، اقتدا به هدايت الهى است. «هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»
2- ارزش انسان به خط فکرى و سيره‌ى عملى اوست. (فرمود: «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»، و نفرموده: «بهم اقتَدِه»).
3- نسخ اديان گذشته، به معناى بطلان اصول و کليّات آنها نيست، خط کلّى انبيا بايد تداوم يابد. «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»
4- موفّق‌ترين انسان بايد از کمالات و اخلاق نيک و روش استوار پيشينيان بهره‌مند شود. «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»
5- اهداف تمام انبيا، يکى است. (زيرا اقتدا به انبيايى که اهداف متضادّى دارند ممکن نيست). «فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»
6- دليل و نتيجه‌ى پيروى، بايد هدايت يافتگى باشد. «هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ»
7- مبلّغ نبايد به دنياطلبى، گرايش داشته و به آن متّهم شود. «قُلْ لا أَسْئَلُکُمْ»
8- يکى از تفاوت‌هاى پيامبران با ديگر مدّعيان آن است که هدف پيامبران، مادّيات نيست. «لا أَسْئَلُکُمْ»
9- انبيا، مايه‌ى يادآورى انسان‌هاى فراموشکار و غافلند. «ذِکْرى»
10- اسلام، دين جهانى است. «ذِکْرى لِلْعالَمِينَ»
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 508