پیام‌های تفسیر نور

1- در قيامت، انسان، تنهاست. «جِئْتُمُونا فُرادى‌» 2- معاد، جسمانى است. «کَما خَلَقْناکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ» جلد 2 - صفحه 513 3- مشرکان به چهار چيز تکيه داشتند: قوم و قبيله، مال و دارايى، بزرگان و اربابان و بت‌ها و معبودان. اين آيه، بى‌ثمرى هر چهار تکيه‌گاه را در قيامت مطرح مى‌کند: «فُرادى‌» بدون قوم و قبيله. «تَرَکْتُمْ ما خَوَّلْناکُمْ» بدون مال و ثروت و دارايى. «ما نَرى‌ مَعَکُمْ شُفَعاءَکُمُ» بدون يار و ياور. «ضَلَّ عَنْکُمْ» محو تمام قدرت‌هاى خيالى. 4- گمان‌هاى بى‌پايه، اساس بسيارى از گمراهى‌هاست. «شُفَعاءَکُمُ الَّذِينَ زَعَمْتُمْ» 5- در قيامت، حقايق ظاهر و سراب‌ها، محو مى‌شوند. «ضَلَّ عَنْکُمْ ما کُنْتُمْ تَزْعُمُونَ»