از آيهى 95 تا اينجا در معرّفى خدا و انتقاد از شرک بود، اين آيه به منزلهى نتيجه و خلاصهى آيات گذشته است.
«1». تفسير صافى.
جلد 2 - صفحه 524
مشابه اين آيه در قرآن زياد است که نتيجهى ايمان وکفر، خوبى وبدى، يا بصيرت وکوردلىِ انسان را متوجّه خود او مىداند. همچون:
* «لَها ما کَسَبَتْ وَ عَلَيْها مَا اکْتَسَبَتْ» «1»
* «مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها» «2»
* «إِنْ أَحْسَنْتُمْ أَحْسَنْتُمْ لِأَنْفُسِکُمْ وَ إِنْ أَسَأْتُمْ فَلَها» «3»