1- غذا و خوراک مؤمن بايد جهت الهى داشته باشد. «فَکُلُوا مِمَّا ذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ»
2- نام خداوند، مُهر جواز مصرف و پروانهى استفاده از گوشت حيوانات قابل مصرف است. فَکُلُوا مِمَّا ذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ ...
3- براى تحکيم پايههاى توحيد، از هر فرصتى، حتّى ذبح حيوان بايد استفاده کرد. آرى؛ توحيد، تنها يک مسألهى ذهنى نيست. «فَکُلُوا مِمَّا ذُکِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ»
4- تغذيهى حلال و التزام به احکام، شرط ايمان است. «إِنْ کُنْتُمْ بِآياتِهِ مُؤْمِنِينَ»