تفسیر نور (محسن قرائتی)
أَ وَ مَنْ کانَ مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ وَ جَعَلْنا لَهُ نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ کَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها کَذلِکَ زُيِّنَ لِلْکافِرِينَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ «122»
وآيا آنکه (به واسطه‌ى جهل و شرک) مرده بود، پس او را (با هدايت خويش) حيات بخشيديم و براى او نورى (از ايمان) قرار داديم که با آن در ميان مردم راه خود را بيابد، مَثَل او مَثَل کسى است که در ظلمت‌هاى (جهل و شرک) قرار دارد و از آن بيرون آمدنى نيست؟ اين گونه براى کافران، کارهايى که مى‌کردند جلوه داده شده بود.