1- سنّت الهى، پاسخ دادن به مکر و حيلههاى دشمنان است. «وَ کَذلِکَ»
2- تلاشهاى خوبان و بدان، همه در مدار قدرت الهى است. جَعَلْنا ... مُجْرِمِيها
(هم در اين آيه که مربوط به مجرمان است و هم در آيهى قبل که دربارهى مؤمنان بود کلمهى «جَعَلْنا» بکار رفته است)
3- رهبران فاسد و مفسد، ريشهى فساد جامعهاند. «أَکابِرَ مُجْرِمِيها لِيَمْکُرُوا فِيها»
4- مکر و تزوير، حربهى رهبران مفسد است. «لِيَمْکُرُوا»
5- از دست دادن صفا و صداقت و گرفتار شدن به قهر الهى، بزرگترين ضربهاى
جلد 2 - صفحه 548
است که حيله گران به خود مىزنند. «ما يَمْکُرُونَ إِلَّا بِأَنْفُسِهِمْ»
6- بدتر از بيمارى، جهل به بيمارى است و بدتر از حيله، ندانستن اينکه آثار سوء آن به حيلهگر برمىگردد. «ما يَشْعُرُونَ»