1- حيات و مرگ واقعى انسان، ايمان و کفر اوست. «مَيْتاً فَأَحْيَيْناهُ»
2- ارشاد و هدايت، کار خداست، هر چند خود انسان زمينه‌ى هدايت را فراهم مى‌کند. «فَأَحْيَيْناهُ»
3- استفاده از تمثيل، سؤال و مقايسه، در تبليغ و تربيت مؤثّر است. أَ وَ مَنْ کانَ ... کَمَنْ مَثَلُهُ ...
4- مؤمن، هرگز به بن بست نمى‌رسد. او در جامعه هم بينش دارد و هم حرکت.
«نُوراً يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ»
«1». بقره، 28.
«2». فاطر، 9.
«3». بقره، 243.
«4». زمر، 30.
«5». تفسير الميزان.
جلد 2 - صفحه 547
5- وقتى نور نباشد، ظلمت‌ها انسان را فرامى‌گيرد. «فِي الظُّلُماتِ لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها»
6- حقّ، يکى وباطل بسيار است. (کلمه‌ى «نور» مفرد آمده، ولى کلمه‌ى «ظلمات» جمع آمده است)
7- جز نور ايمان وهدايت الهى، براى بشر نجات‌بخشى نيست. «لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها»
8- زيبا پنداشتن اعمال، مانع رشد و خروج انسان از تاريکى است. «لَيْسَ بِخارِجٍ مِنْها کَذلِکَ زُيِّنَ لِلْکافِرِينَ»
9- کارهاى انسان بى ايمان، در ديد و تفکّر او مؤثّر است. «کَذلِکَ زُيِّنَ لِلْکافِرِينَ ما کانُوا يَعْمَلُونَ»