تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَکانَتِکُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَکُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ (135)
بعد بر سبيل تهديد و وعيد مى‌فرمايد:
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَکانَتِکُمْ: بگو اى پيغمبر به کفار و مخالفين: اى قوم من، عمل کنيد آنچه را توانيد بر حسب مکنت و طاقت خود. يا بر حالات کفر و عداوت خود، يعنى آنچه نهايت استطاعت شماست سعى نمائيد از کفر و معاصى إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ: بدرستى که من نيز عمل کننده‌ام بر صبر در ترويج اسلام و کشيدن رنج در ثبوت آن، پس زود باشد که بدانيد.
مَنْ تَکُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ: آن کسى را که باشد براى او سر انجام پسنديده و سراى آخرت. يا زود باشد بدانيد که کيست او را عاقبت حسنى و حق تعالى دار آخرت براى او خلق فرموده. و اين کلام با وجود انذار، انصاف در مقال و حسن ادب است، و تنبيه بر وثوق منذر به آنکه او محق باشد. و نيز به جهت مزيت تهديد مى‌فرمايد إِنَّهُ لا يُفْلِحُ الظَّالِمُونَ: بدرستى که شأن چنين است رستگارى
تفسير اثنا عشرى، ج3، ص: 382
نيابند کفار. صاحب کشف الاسرار در معنى آيه فرموده: هم در اين روز بدانيد که عاقبت دنياى شما به کجا کشد، و دولت فلاح که را رسد، و ببينيد فقراى شکسته بال به سراى کرامت خوانند، و صاحب اقبال را سوى زندان ندامت رانند.
ابن بابويه رحمه اللّه در امالى از حضرت باقر عليه السّلام فرمود: ظلم سه قسم است: ظلمى که خدا مى‌آمرزد و ظلمى که خدا نمى‌آمرزد و ظلمى که خدا وانگذارد. اما ظلمى که نمى‌آمرزد آن را، شرک به خدا باشد. و اما ظلمى که مى‌آمرزد آن را، ظلم شخص است به نفس خود در آنچه بين او و خدا باشد. و اما ظلمى که وانگذارد آن را خداوند عزّ و جلّ، ديون بين بندگان است. «1» و نيز پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله فرمايد: بدرستى که خداوند مهلت دهد ظالم را تا اينکه گويد آن ظالم، واگذارده مرا؛ پس بگيرد او را گرفتن شديدى، بدرستى که خدا حمد فرموده ذات خود را نزد هلاک کفار، فرمود: پس قطع شد دنباله کافرين، و حمد خاصه است براى پروردگار عالمين.