تفسیر نور (محسن قرائتی)
وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الْأَنْعامِ نَصِيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَکائِنا فَما کانَ لِشُرَکائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما کانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى شُرَکائِهِمْ ساءَ ما يَحْکُمُونَ «136»
و (بت پرستان) از آنچه خداوند از کشت و چهارپايان آفريده است، سهمى را براى خدا قرار دادند و به پندار خودشان گفتند: اين قسمت براى خداست و اين قسمت براى (بت‌هايى که هم) شريکان (خدايند، هم شريک اموال) ما پس آنچه سهم شرکا و بت‌ها بود به خدا نمى‌رسيد، ولى هرچه سهم خدا بود به شرکا مى‌رسيد، چه بد است آنچه داورى مى‌کنند!