آنان که از مدار تربيت انبيا بيرون رفته و به وادى خيال مى‌روند، حرف‌ها و تصميم‌هايشان نيز خيالى و بى‌منطق است و خود را مالک همه چيز مى‌دانند و تقسيم‌بندى مى‌کنند. يکبار پسران را سهم خود و دختران را سهم خدا مى‌دانند. «أَ لَکُمُ الذَّکَرُ وَ لَهُ الْأُنْثى» «1» يکبار هم غلّات و حيوانات را بين خدا و بت‌ها تقسيم مى‌کنند. مشرکان مى‌پنداشتند سهم بت‌ها غير قابل تغيير است و آن را خرج بتکده‌ها و خدمه آنها مى‌کردند، و سهم خدا را نيز به اين بهانه که خداى آسمان‌ها بى‌نياز است، هنگام کم و کسر آمدن‌ها خرج بتخانه‌ها مى‌کردند. نه خرج کودکان، فقرا و مهمانان.