1- معلّم واقعى خداست وقلم، بيان، استاد وکتاب، زمينه‌هاى تعليم هستند. «عَلَّمَ»
2- برترى انسان بر فرشتگان، به خاطر علم است. «وَ عَلَّمَ آدَمَ ...»
«1». «اسم» در عرف ما فقط به معنى نام و نشان است، ولى در فرهنگ قرآنى نامِ همراه بامحتواست. چنانکه «فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى» يعنى خداوند صفات عاليه دارد.
«2». تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 54 و اکمال الدين صدوق، ج 1، ص 14.
«3». تفسير مجمع‌البيان.
جلد 1 - صفحه 93
3- انسان براى دريافت تمام علوم، استعداد و لياقت دارد. «کُلَّها»
4- فرشتگان عبادت بيشترى داشتند و آدم، علم بيشترى داشت. رابطه مقام خلافت با علم، بيشتر از عبادت است. «نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ ... عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ»
5- براى روشن کردن ديگران، بهترين راه، برگزارى امتحان و به نمايش گذاشتن تفاوت‌ها و لياقت‌هاست. «عَلَّمَ ... ثُمَّ عَرَضَهُمْ ... فَقالَ أَنْبِئُونِي»
6- فرشتگان، خود را به مقام خليفةاللهى لايق‌تر مى‌دانستند. «إِنْ کُنْتُمْ صادِقِينَ» «1»