نکته‌های تفسیر نور

«مَيْتَةً»، منحصر در حيوانى نيست که خود به خود مرده باشد، بلکه هر حيوانى که بر طبق دستور اسلام، ذبح نشود در حکم مردار و حرام است. حرمت مردار و خون، چهار مرتبه در قرآن مطرح شده است، دوبار در سوره‌هاى مکّى‌ «1» و «1». انعام، 145 ونحل، 115. جلد 2 - صفحه 572 دوبار در سوره‌هاى مدنى‌ «1». «أُهِلَّ» از «اهلال» به معناى بلند کردن صدا هنگام ديدن هلال اوّل ماه است. سپس به هر صداى بلندى گفته شده است. مشرکان در هنگام ذبح حيوانات، با صداى بلند نام بت‌ها را مى‌بردند، از اين رو «أُهِلَّ» گفته شده است. جمله‌ لا أَجِدُ ... إِلَّا أَنْ يَکُونَ مَيْتَةً در برابر تحريم‌هاى جاهلانه مشرکان است وگرنه گوشت بعضى پرندگان و درّندگان ديگر نيز حرام است که در اين آيه نيامده است و به اصطلاح اين حصر، حصر اضافى است نه حقيقى. از نظر اسلام، احکام مضطرّ شامل حال کسى مى‌شود که خود را از راه ستمگرى و گردن‌کشى و گناه مضطرّ نکرده باشد، «غَيْرَ باغٍ» وآنگاه تنها به مقدار رفع اضطرار، تصرّف مجاز است نه بيشتر از آن. «وَ لا عادٍ»