در آيه‌ى قبل، محرّمات در اسلام و در اين آيه، محرمات يهود بيان شده، تا معلوم گردد که عقائد خرافى مشرکان، با هيچ يک از اديان آسمانى سازگار نيست. «1»
«ظُفُرٍ» به معناى ناخن است، امّا به سُمّ برخى حيوانات که شکاف ندارد (مثل سمّ اسب يا نوک پاى شتر) نيز اطلاق شده است، از اين رو شتر و حيواناتى که سُم‌چاک نيستند، چه چهار پايان چه پرندگان، بر يهود حرام است. «2»
«حوايا» جمع «حاويه»، به محتويات شکم گفته مى‌شود. «3»
در آيه‌ى 160 سوره نساء هم مى‌خوانيم: «فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ» حرام شدن برخى طيّبات بر يهود، به خاطر ظلم‌هاى آنان بوده است، بگذريم که يهود نيز مانند مشرکان پاره‌اى از چيزها را بر خود حرام کرده بودند. قرآن مى‌فرمايد: «کُلُّ الطَّعامِ کانَ حِلًّا لِبَنِي إِسْرائِيلَ إِلَّا ما حَرَّمَ إِسْرائِيلُ عَلى نَفْسِهِ» «4»
تحريم بعضى خوردنى‌ها بر يهود، موقّت بود و توسّط حضرت عيسى عليه السلام بر طرف شد.
چنانکه در جاى ديگر مى‌خوانيم: «لِأُحِلَّ لَکُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْکُمْ» «5»
احکام الهى سه نوع است:
الف: داراى مصلحت يا مفسده‌ى واقعى است. مثل اکثر احکام.
ب: داراى جنبه آزمايشى است مثل فرمان ذبح حضرت اسماعيل.
ج: داراى جنبه‌ى کيفرى است، مثل همين آيه.
آرى، يکى از عذاب‌هاى خدا، تنگناهاى معيشتى است.