1- رهبر بايد آمادهى شنيدن تکذيب و تهمت از سوى برخى مردم باشد. فَإِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ ...
2- با تکذيب کنندگان، بايد برخوردى خيرخواهانه کرد و اگر تأثير نداشت، از تهديد استفاده شود. «ذُو رَحْمَةٍ- لا يُرَدُّ بَأْسُهُ»
3- بيم و اميد، در کنار هم کارساز است. «ذُو رَحْمَةٍ، بَأْسُهُ»
4- درهاى رحمت الهى حتّى به روى مخالفان هم بسته نيست. «فَإِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ رَبُّکُمْ ذُو رَحْمَةٍ»
5- رحمت خداوند، پيش از قهر اوست. ذُو رَحْمَةٍ ... بَأْسُهُ
6- گستردگى رحمت الهى، مانع کيفر کردن او نيست. رَبُّکُمْ ذُو رَحْمَةٍ ... وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ هرچند کيفر او نيز در مسير تربيت انسان و از رحمت و ربوبيّت او سرچشمه مىگيرد.
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 576