تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَإِنْ کَذَّبُوکَ فَقُلْ رَبُّکُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ (147)
بعد از آن خطاب بر رسول صلى اللّه عليه و آله فرمايد:
فَإِنْ کَذَّبُوکَ: پس اگر تکذيب تو کنند جحودان در آنچه وحى نموده‌ام به تو فَقُلْ رَبُّکُمْ ذُو رَحْمَةٍ واسِعَةٍ: پس بگو به ايشان آرى، پروردگار شما صاحب بخشايش بسيار است بر اهل طاعت. يا واسع الرحمة است به اينکه مهلت مى‌دهد شما را در تکذيب و تعجيل عذاب نفرمايد، تا شايد از کفر و تکذيب برگرديد، پس مغرور مشويد به امهال، زيرا امهال حق تعالى اهمال نيست وَ لا يُرَدُّ بَأْسُهُ عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ: و بازداشته نخواهد شد عذاب او در وقت معين و مقرر او قومى که مکذبانند. چون چنين است، پس به رجاء رحمت او ايمن مشويد از نقمت او.
در کتاب کافى- ابى اسامه از حضرت صادق عليه السّلام يقول: تعوّذوا باللّه من سطوات اللّه باللّيل و النّهار. قال قلت: و ما سطوات اللّه؟ قال الاخذ على المعاصى. فرمود پناه ببريد به خدا از سطوات قهارى در شب و روز. عرض کردم سطوات الهى چيست؟ فرمود: گرفتن به عقوبت معاصى.