1- يکى از وظايف مبلّغان دينى، برخورد با بدعتهاست. قُلْ هَلُمَّ شُهَداءَکُمُ ... أَنَّ اللَّهَ حَرَّمَ هذا
2- هر گواهى و شهادتى، اعتبار ندارد. «فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ»
3- مواظب باشيم شرايط و جوّ اجتماع، ما را به اشتباه نيافکند. «فَإِنْ شَهِدُوا فَلا تَشْهَدْ مَعَهُمْ» (تصديق کردن و همگام شدن با گواهان ناحق حرام است)
4- قوانين بشرى اگر برخاسته از هوسهاى کفّار باشد، قابل پيروى نيست.
لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا ...
5- انسانهاى با ايمان نبايد از سنّتهاى مشرکان تقليد کنند. لا تَتَّبِعْ أَهْواءَ الَّذِينَ کَذَّبُوا بِآياتِنا ...
6- مشرکان، خداوند را خالق مىدانند ليکن در تدبير و مديريّت امور هستى براى او شريک قائلند. «وَ هُمْ بِرَبِّهِمْ يَعْدِلُونَ»