1- بيان احکام الهى براى مردم، يکى از وظايف انبياست. «أَتْلُ ما حَرَّمَ»
2- چون اصل در همه چيز، حلال بودن است، از اين رو حلالها شمارش نشده و
«1». بقره، 83، نساء، 36، انعام، 151 و اسراء، 23.
«2». کافى، ج 2، ص 157؛ بحار، ج 71، ص 39.
جلد 2 - صفحه 582
فقط محرّمات گفته شده است. «أَتْلُ ما حَرَّمَ»
3- محرمات دين، از سوى خداست و پيامبر از پيش خود چيزى را حرام نمى‌کند.
«حَرَّمَ رَبُّکُمْ»
4- ممنوعيّت منکرات، جهت تکامل و تربيت انسان است. «حَرَّمَ رَبُّکُمْ»
5- چون شرک، ريشه‌ى مفاسد است، در رأس محرّمات آمده است. «أَلَّا تُشْرِکُوا»
6- بعد از يکتاپرستى، احسان به والدين آمده است. «بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً»
7- دستورهاى اين آيه همه در قالب نهى است، مگر نيکى به پدر و مادر که در قالب امر است. يعنى نه تنها نيازاريد، بلکه احسان کنيد. «وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً»
8- فرزندکشى و سقط جنين از ترس فقر، عملى جاهلانه است، اگر خدا ضامن روزى است، چه ترسى از فقر؟ «نَحْنُ نَرْزُقُکُمْ»
9- هم اصلاح جامعه از مفاسد لازم است، هم اصلاح روح از رذايل. «ما ظَهَرَ مِنْها وَ ما بَطَنَ»
10- برخى گناهان چنان خطرناک است که نزديک آنها هم نبايد رفت. «لا تَقْرَبُوا»
11- دستورات الهى، مطابق عقل يا زمينه شکوفايى آن است. «لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ»